Proszę zajrzeć do garnków Przemysława Kowalika

Przemysław Kowalik wstaje o piątej, żeby zdążyć do portu, zanim kutry rozładują skrzynie. Znajomi rybacy odkładają mu najlepsze sztuki dorsza i flądry, a on w zamian przywozi im świeży chleb od piekarza. Wraca z targu przed siódmą i od razu zaczyna czyszczenie ryb. Zimą wstaje o szóstej, bo kutry wypływają później, a morze bywa kapryśne.

Zupę rybną gotuje na głowach i ościach, w dużym garnku, na wolnym ogniu. Dodaje tylko marchewkę, pietruszkę, seler i odrobinę pieprzu. Nie używa śmietany ani gotowych wywarów, bo — jak mówi — ryba ma własny smak, który wystarczy wydobyć. Zupa gotuje się trzy godziny i dopiero wtedy jest gotowa.

Po południu zajmuje się plincami: ciasto z ziemniaków trze na tarce, odsącza i smaży cienkie placki na złoto. Zawija je w ćwiartki i podaje z gęsiną duszoną w cebuli. To przepis jego babci z Kaszub i nikt poza rodziną go nie zna.

Po obiedzie szef robi krótką przerwę. Siada na schodkach przy kuchennym wyjściu, pije kubek herbaty i patrzy na podwórko, na którym rosną jego zioła. Mówi, że te pięć minut daje mu więcej siły niż cały poranek, bo wtedy w głowie układa się karta na wieczór.